Ενώ ξεκίνησα αυτό το blog με πολύ ενθουσιασμό, τα πράγματα στην προσωπική μου ζωή ήρθαν έτσι που χρειάστηκε να πάρω μια μεγάλη παύση από αυτό. Για τους ελάχιστους φίλους που όντως το παρακολουθούν, ήθελα απλά να εξηγήσω το κύριο λόγο:
Άρρώστησε σοβαρά με καρδιά ο Μπρούνο μου--ο υπέροχος σύντροφος των τελευταίων 14 και κάτι χρόνων της ζωής μου. Έκανα ότι μπορούσα για να μείνει λίγο ακόμα κοντά μου, αλλά τελικά "έφυγε" τον Αύγουστο. Το πως ένιωσα τότε και το πως νιώθω τώρα, όσοι έχουν κατοικίδιους συντρόφους μπορούν να το φανταστούν.
Καλύτερος και ομορφότερος σκύλος δεν υπήρχε. Μέχρι και στην αρωματοθεραπεία τα βρίσκαμε. Μόλις έβαζα αιθέρια, αρωμα-γείρευα, ή έκανα θεραπεία με αιθέρια σε κάποιον άλλον, ξετρελαινόταν! Χοροπήδαγε και γύρναγε αριστερά-δεξιά και έγλυφε τον αέρα. Το παραμικρό αρωματικό μόριο τον "τραβούσε από τη μύτη"... Με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια, μου έκανε νόημα ότι θέλει λιχουδιά. Με το χαμομήλι και τον πορτοκαλανθό έπεφτε για ύπνο στα πόδια μου. Με τη λεβάντα, το δεντρολίβανο και το λεμονόχορτο ήθελε παιχνίδι... Όλα "τα'πιανε" το αγόρι μου.
Μου λείπει πολύ. Και δεν αρωμα-γειρεύω όταν η καρδιά μου πονάει. Δεν θέλω η ενέργεια αυτή να "περάσει" στα αρωμα-γειρέματα που ετοιμάζω κάθε φορά.
Γι'αυτό και υπήρξε αυτή η παύση δραστηριότητας. Τώρα αρχίζω και πάλι σιγά-σιγά να βγάζω τα δοχεία ζέσης, τα θερμόμετρα και τις ζυγαριές. Το αγόρι μου είναι πάντα στην καρδιά μου, κάθε φορά. Και θα προσπαθήσω και πάλι να γράφω πιο συχνά στο blog αυτό.Ευχαριστώ όσους ξοδεύετε το χρόνο σας διαβάζοντάς με.
Καλύτερος και ομορφότερος σκύλος δεν υπήρχε. Μέχρι και στην αρωματοθεραπεία τα βρίσκαμε. Μόλις έβαζα αιθέρια, αρωμα-γείρευα, ή έκανα θεραπεία με αιθέρια σε κάποιον άλλον, ξετρελαινόταν! Χοροπήδαγε και γύρναγε αριστερά-δεξιά και έγλυφε τον αέρα. Το παραμικρό αρωματικό μόριο τον "τραβούσε από τη μύτη"... Με τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια, μου έκανε νόημα ότι θέλει λιχουδιά. Με το χαμομήλι και τον πορτοκαλανθό έπεφτε για ύπνο στα πόδια μου. Με τη λεβάντα, το δεντρολίβανο και το λεμονόχορτο ήθελε παιχνίδι... Όλα "τα'πιανε" το αγόρι μου.
Μου λείπει πολύ. Και δεν αρωμα-γειρεύω όταν η καρδιά μου πονάει. Δεν θέλω η ενέργεια αυτή να "περάσει" στα αρωμα-γειρέματα που ετοιμάζω κάθε φορά.
Γι'αυτό και υπήρξε αυτή η παύση δραστηριότητας. Τώρα αρχίζω και πάλι σιγά-σιγά να βγάζω τα δοχεία ζέσης, τα θερμόμετρα και τις ζυγαριές. Το αγόρι μου είναι πάντα στην καρδιά μου, κάθε φορά. Και θα προσπαθήσω και πάλι να γράφω πιο συχνά στο blog αυτό.Ευχαριστώ όσους ξοδεύετε το χρόνο σας διαβάζοντάς με.
